معید لند

مامان هنوز لقمه ی اولش رو نخورده بود که نگاهش به نقطه ای در مقابلش خیره ماند.انگشت اشاره اش را با حیرت به سمت ترک روی دیوار گرفت و گفت:((اوا خدا مرگم بده.هاشم آقا اون جا رو نگاه می بینی؟اون ترک رو میگم.ترک روی دیوار.قبلآ ندیده بودمش)).مامان راست می گفت.به نظر من هم ترک تازه بود ولی اونقدر عجیب به نظر نمی رسید که باعث شه اونجوری خشکش بزنه.بابا که بی توجه به حرف مامان سعی داشت ریزه های نون خیس شده رو از داخل الیاف های سبیلش دربیاره گفت:((قربون دستت نصرت خانوم.خانوم خانوما.میشه بیزحمت به بابایی یه لیوان آب بدی)).خواهرم لبخند معناداری به من زد و با کلی ناز یه لیوان آب داد دست بابا.بابا گفت:((فدات شم.یه پا خانوم شده واسه خودش.دیگه وقت شوهر دادنشه.مگر نه صغری خانوم؟هی صغری.کجایی؟حواست نیست)).مامان که همچنان به ترک روی دیوار زل زده بود دستش رو برد زیر چونه اش و گفت:((یه چی میگی هاشم آقا.من مطمئنم این ترک تا دیروز نه حتی تا همین امروز هم نبود.یکهویی پیداش شده.حالا چه خاکی بریزم سرم)).بابا گفت:((غصه نخور صغری خانوم.خودم واسه نصرت یه شوهر خوب گیر آوردم.راستش رو بخواین دیروز اکبرآقا همون حجره بغلی رو میگم اومده بود واسه یه امر خیر واسه پسرش.یه اصغرجون اصغرجونی راه انداخته بود که باید میامدی میدیدی.فعلآ ردش کردم ولی قراره یه قرار بذارن با اصغرآقاش پاشه بیاد ببینیمشون)).نصرت که اخماش کم کم داشت میرفت توی هم کز کرد یه گوشه.حالا نوبت من بود که بهش لبخند معنادار بزنم.درحال لبخند معنادار زدن به نصرت بودم که زنگ در به صدا دراومد.بابا گفت:((هی نصرت.اون تن لش رو بلند کن برو در رو باز کن.احتمالآ نصیره.بجمب دیگه حیف نون)).از لحن جمله و کلمات به کار رفته در سخنان بابا فهمیدم که روی سخنش با منه.چرا که منم نصرتم.یکی از دوقلوهای بدبخت خانواده که هم اسم قل مونثشه.نمی دونم به چه انگیزه ای این اسم رو واسه من انتخاب کردن.تازه زمانی که مامان با کلی ذوق و شوق از خاطرات همفکری ها و مشاوره های مربوط به نامگذاری من و خواهرم تعریف میکنه آدم شک میکنه نکنه هر چی در مورد فواید مشورت میگن دروغ باشه.به هر حال بلاییه که سرم اومده و من هم با صبوری تمام ۱۸ سال رو همینجوری تحمل کردم.ولی از حق نگذریم هرم خانوادگیمون خیلی موزون و متعادله.یه مامان و بابا اون بالا که به چهار شاخه تقسیم میشن.اگه به ترتیب سن هم باشه شاخه ی سمت راست ناصره.دو شاخه ی وسط نصرت و شاخه ی سمت چپی هم نصیره.این هرم به نظر من نشون دهنده ی تکامل و پیشرفت ذهن و فکر آدمیه.چرا که اون قدیم قدیما یه پسر آوردن اسمش رو گذاشتن نصیر(که در همون زمون خودش هم خیلی بحث برانگیز بوده).بعد یه دوقلو که اسم هردوشون نصرته.آخر از همه هم ناصر که باز هم جای بحث داره آخه تو این دوره زمونه که........

بگذریم.تو ذهنم در حال ترسیم هرم متساوی الساقین خانوادگیمون بودم که با فریاد بابا به خودم اومدم.بابا:((مگه با تو نیستم.پاشو دیگه لندیور.....نه لندوور.....نه چی میگفتم بهت قبلآ.....آها لندهور......پاشو دیگه لندهور......لندهور.....)).در رو باز کردم.خودش بود نصیر.معمولآ دیروقت میرسه خونه.محل کارش دوره تو یه اداره میگه تلفن چیه.مامان تو در و همسایه بهش میگه مهندس.مهندس مملکت.وقتی در رکاب مهندس مملکت برگشتیم تو خونه مامان پا شده بود رفته بود کنار دیوار زل زده بود به ترکی که درست در ناحیه ی اتصال دیوار و سقف درست شده بود.گفت:((باور کن داره حرکت میکنه.یعنی داره بیشتر میشه به جون هاشم آقا.بیا ببین)).مثل اینکه مامان راست میگفت.از لحظه ی اولش بزرگ تر شده بود.بابا گفت:((نصرت خانوم.نمیخوای نظرت رو بگی در مورد اصغر آقا پسر اکبرآقا)).نصیر هنوز اومده نیومده نشست پای سفره و سطل ماستی رو که گرفته بود گذاشت وسط و گفت:((چیه امر خیره؟اتفاقآ الآن سر راهی رفتم پیش آقاماشاالله ماست بگیرم.خیلی سلام رسوند.گفت سلام برسون مخصوصآ به نصرت خانوم.به نظرم یه فکرایی تو سرشه.خداییش رحیم پسر خوبیه فقط یه کم گاگوله....هاهاهاها.....)).با اینکه خیلی بی مزه بود ولی به زور خندیدم.تا به این جا دو یک به نفع من بود.وقت رو غنیمت شمردم و گفتم:((ولی به نظر بنده موسی دیوونه خیلی شایسته تره.به همدیگه هم خیلی میاین)).و در کمال بی مزگی زدم زیر خنده.این دفعه علاوه بر لبخند معنادار برای نصرت زبون هم درآوردم.راستش موسی دیوونه خل و چل معروف محلمونه.باور کنین نصرت رو خیلی دوس داره.چندبار به خودم گفته دوس داره شوهر نصرت بشه.من هم بهش اطمینان دادم که خود نصرت بله رو داده فقط باید من رو به عنوان برادر ناراضی عروس به شیوه های مختلف راضی کنه.........

به هر حال بگذریم.مامان که سراسیمه شده بود گفت:((آخه مرد یه کاری بکن.خونه از دستمون میره ها.نیگا ترکش چقدر بزرگ شده.خدا به داد برسه.نکنه داره زلزله میاد ما بی خبریم.شاید هم رو پشت بوم خبریه)).بابا گفت:((کور خوندی زن.اگه از روی نعش من رد شین بتونین نصرت من رو بدین به کرمعلی.اون پسره بی کس و کار نیاز داره یکی بیاد خودش رو جمع کنه)).ناصر که تا به اینجای کار ساکت بود گفت:((تازه پریروز خودم با این دوتا گوشای خودم شنیدم که ربابه خانم به خاله کبری میگفت مش حسن به آتقی سفارش کرده که اسدالله خان رو بفرستن خواستگاری نصرت واسه پسرش علیمراد))!من که دیگه حالم داشت به هم میخورد از این همه اسم یه نگاهی انداختم به ترک روی دیوار که کم کم داشت به کف زمین نزدیک می شد.مامان بی اختیار این ور و اون ور میرفت و میزد توی سرش.ترک دیوار دیگه علنآ داشت بزرگ می شد.داشت پیشرفت می کرد.صداش بلند شده بود.

نصرت بالاخره پس از کلی خاموشی گفت:((بابا با اجازتون میخوام یه چیزی بگم.من انتخابم رو کردم.راستش دیروز گاو سفید مهربونیم رو دم در قصابی آقا غلام دیدم.خیلی مرد خوبیه....اگه می دیدینش چه سبیلای وزینی داشت.....)).ما که از تعجب دسته جمعی داشت شاخامون در میومد با حیرت به نصرت چشم دوخته بودیم و به حرفاش گوش می دادیم.در ادامه گفت:((درسته که سنش یه کنم چهل ساله ولی خیلی مرد خوبیه.باید میدیدین که با اون ساتور چه رمانتیک گوشت ها رو تیکه تیکه میکرد.آخ آقاغلام......یعنی میشه.......بابا من مرد آرزوهام رو پیدا کردم....اون عشق اساطیری منه.....)).

من که دیگه حرفی برای گفتن نداشتم.این یه گل به خودی واقعی بود.جایی برای خندیدن و زبون و شکلک درآوردن باقی نگذاشته بود.بقیه هم خشکشون زده بود.پس از ثانیه هایی مامان که به حالت عادی برگشته بود سکوت رو شکست و گفت:((باورت میشه هاشم اقا.....اون ترکه....ترک روی دیوار رو میگم....دیگه حرکت نمیکنه))!